Özdemir Asaf Üzerine

Kim o deme boşuna
Benim ben
Öyle bir ben ki kapına gelen
Baştan başa sen

Özdemir Asaf bana göre yalnızlığı en iyi anlatan şairlerden birisi. Şiirlerini yazarken tamamen özgür biçimde yazar, hiç bir şey onu kısıtlayamaz. Örneğin istiyorum değil de isteyorum yazarak sözlüklerle bile kısıtlamamıştır kendisini.

Kızının anlattığı bir şiirinin öyküsü şöyledir:
Bir gün, Caddebostan'da, bir cafede ailesi ile birlikte otururken bir kâğıda satırlarca bir şeyler yazmış. Daha sonra her zaman yaptığı gibi elemeye bazı satırları çizmeye başlamış. Çizmiş, çizmiş, çizmiş ve bütün o yazdıklarından en baştaki ve en sondaki satır kalmış geriye:

“Her şeyi süpürebilirsiniz,
sonbaharı süpüremezsiniz"
…
Her şairin/yazarın hiç bitmeyecek aşkları illa ki de vardır:
“İnsanlar gelmeleriyle yalnızlıklarını dağıtanları severler, gitmeleriyle kendilerini yalnız bırakanlara âşık olurlar” dedi, “Özdemir Asaf, bir kadına sevdalı!” dediler, gizli gizli ya da aleni.
O kadın Lavinia oldu, Lavinia bir şiir oldu kaleminde, şiir ise unutulmayacak bir şarkı Feridun Düzağaç’ın sesinde:

"Sana gitme demeyeceğim
Üşüyorsun ceketimi al
Günün en güzel saatleri bunlar
Yanımda kal

Sana gitme demeyeceğim
Gene de sen bilirsin
Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim
İncinirsin

Sana gitme demeyeceğim
Ama gitme Lavinia
Adını gizleyeceğim
Sende bilme Lavinia"

Yine yalnızlık üzerinde yazdığı bu şiir de unutulmamıştır

Yalnızlık, yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan..
Dışından anlaşılmaz.

Ya da kocaman bir yalan,
Kovdukça kovalayan..
Paylaşılmaz.

Bir düşün'de beni sana ayıran
Yalnızlık paylaşılmaz
Paylaşılsa yalnızlık olmaz..

Yalnızın Durumları II

Yanar
Sobasında
Yalnız`ın
Üşüyen
Bakışları.

Lambasında
Karanlığa dönük
Bir ışık
Titrer
Sönük-sönük.

Penceresi
Dışına kapanmıştır,
Kapısı
İçine örtük.

Ne bizim yalnızlığımız biter ne de Özdemir Asaf`ın yalnızlık üzerine şiirleri. O yüzden bu bloğu burada bitirmek zorunda kalıyorum. Ha son olarak

"Yalnız hem bilgesi, hem delisidir kendi Dünya`sının"

Şiirli akşamlar :)